 |
 |
|
Eindelijk gaan we deze zomer weer naar Zuid-Duitsland. We hebben ondertussen aardig wat kennissen in die regio zitten, dus wie weet zit er ook nog wel weer een herontmoeting in.
Ik heb er in elk geval wel veel zin in. Wertach, midden in het niets, ineens is daar een heuvel met een dorp, een kleine boerencamping buiten het dorpje en vlak bij veel meertjes en wandelgebieden.
Eerst een weekend Arlon overleven op zo'n doorgangscamping, omdat de kinderen (en ook het grote kind) daar graag het zwembad onveilig willen maken. Maar dan het serieuze werk met veel cultuur en natuur.
De Algäu is een ongelofelijk mooi gebied. Wie weet gaan we ook nog even naar Füssen, al is dat wel aan de prijs. Maar goed, we hoeven natuurlijk niet alle kastelen te bezoeken, alleen de omgeving is al erg mooi. Lekker veel klimwerk voor de kids. En dus ook goed voor mijn conditie.
Christien
|
Ontbijt met boterhammen met leverpastei,
haarborstel in de ene hand,
een legopoppetje in de andere
MP3-speler op je hoofd
Ieders een eigen bank
stil zitten gaat niet lukken
melk over de vloer
boterham door de kat gejat
roepen schreeuwen slaan
schoppen... STOPPEN!!!
even rust...
verhaal verzinnen
opnieuw beginnen
Gauw naar school,
Rust.
Christien
Dat het onderwijs veel werk met zich meebrengt, dat wisten we al. Dat dit verergert omdat je ook nog studeert, is ook geen nieuws. Vervelend wordt het dan ook pas als je wilt afstuderen net in dezelfde periode waarin de laatste rapporten de deur uit moeten. Niet zo heel grappig, maar goed, het hoort er allemaal bij. Dus we puzzelen nog lekker even verder met registratieformulieren en rapporten....
zucht...
Nog maar 19...
Christien
Toestemming voor mijn onderzoek. Joepie!
LIO belevenissen
|
22 Mei 2007 | 16:26:09
Nog maar een paar maanden en dan....
 Na lang puzzelen is het me gelukt! Ik heb mijn onderzoek op zo'n manier weten vorm te geven dat ik én van de directie van de Vuurvogel én van Saxion toestemming heb om het uit te voeren. Wat een opluchting na een jaar lang zwoegen, piekeren, zweten en bibberen. Oké, mijn onderwerp heb ik enigszins aan de wensen van de school moeten aanpassen en ik heb megaveel tips en ideeën van Ferré gekregen, maar het staat op papier, de collega's hebben de uitnodiging voor de enquête al in de bus en ik kan even een weekje rustiger aan. Ondertussen mooi mijn verslag voor IP afmaken (valt achteraf ook erg mee, heb veel al gedaan) en met de theorie aan de slag.
Alleen het lezen van een pens literatuur staat me nog wat tegen. Lezen kan ik prima, maar van die droge theoretische kost leest niet lekker weg. En daar gaat dan wel erg veel tijd inzitten. Vooral ook omdat ik t dan moet samenvatten en vervolgens vertellen wat ik er zelf van vind... zucht...
Maar goed het hoort erbij en het eindpunt is in elk geval in zicht.
1 juli alles inleveren (werkstukken, onderzoek, enz). Dan ongeveer een week later mijn presentatie van mijn onderzoek en dan eind augustus mijn eindgesprek met presentatie van mezelf.
Wel lekker eigenlijk dat er tussen het inleveren en het eind gesprek nog een hele vakantie zit. Dan kan ik me daar nog even extra goed op voorbereiden en mijn presentatie extra goed in elkaar zetten...
hmmm... Na de psychische dip, voel ik me inmiddels weer een heel stuk gemotiveerder. Het einde is in zicht, het einde is in zicht... Joepie!
Christien
Vandaag speciaal naar mijn Lio-school teruggegaan om erachter te komen dat er geen formatie is om volgend jaar te kunnen blijven. Er zijn teveel boventallige docenten binnen de stichting waartoe de school behoort en die moeten eerst een plek krijgen binnen de scholen van de stichting. Met als gevolg dat alle nieuwe aanwas geen plek meer heeft.
En van een aantal hoorde ik al dat er ook op andere scholen in de omgeving gereageerd wordt met: ga eerst maar invallen, wie weet maak je later nog een kans..
Niet echt een fijn vooruitzicht. Zeker ook niet omdat ik indertussen wel tegen de detrig begin te lopen en dus al gauw "te oud" ben voor een starter. Oké, dat was het risico dat ik liep toen ik opnieuw begon te studeren, maar ik vind het wel hard. Daar werk je dan zes jaar lang knal hard voor...
Maar ik mag de moed niet opgeven, al is het soms wel moeilijk. Ook voor mij zal er vast wel een plekje beschikbaar komen. Geduld...
Ondanks dat ik wat tweeslachtig was over het eventueel blijven op deze school, merk ik dat ik er toch van baal. Ik had het me even iets anders voorgesteld.
Natuurlijk heeft het wel als voordeel dat ik nu het schooljaar kan afronden en dan even een tijd enkel en alleen aan het afstuderen kan besteden, zonder meteen al weer in een drukke baan gepropt te worden.
Maar het blijft balen en van dat baalgevoel kom ik niet zomaar af.
Christien
Nog maar een paar dagen, dan hoor ik of er een kansje is dat ik blijven mag het volgende schooljaar of dat ik moet gaan uitkijken naar iets anders (lees: meer tijd heb om alles af te ronden).
Best wel spannend eigenlijk. Het lijkt me aan de ene kant heerlijk om een eigen groep te mogen draaien en om op de Vuurvogel te mogen blijven. De teamleden zijn leuk, sympathiek, prettig gestoord en inmiddels zijn er ook al een paar op vriendschappelijk gebied waardevol aan het worden.
Ook de gedachte achter de manier van lesgeven spreekt me aan. Het idee dat kinderen meer leren als ze hun eigen leerproces beter in gaan zien past wel bij mij. Als je kunt terugkijken naar wat je al bereikt hebt, dan kan je dat een enorme stimulans geven om door te gaan, juist als het even tegen zit.
Ook leren samenwerken op een zelfstandige manier (coöperatieve werkvormen, workshops met gemengde groepen) en het idee dat je niet als groep alleen bent, maard at je met de hele school samen bent, dat spreekt aan.
Aan de andere kant zitten er aan dit systeem wel heel erg veel arbeidsintensieve aspecten, waardoor je hier helemaal nooit meer klaar bent met je werk. En dat is iets waar ik dan toch wel weer wat voor terugdeins.
Ik merk ook dat ik momenteel weer zit te twijfelen. Wil ik wel voor de klas, ga ik niet liever op een kantoor aan de slag? Of juist iets in de recreatieve sfeer, waarbij er minder druk op mij gelegd wordt? Kan ik dit allemaal wel? Durf ik die verantwoordelijkheid wel aan?
Lastige vragen die me soms wakker houden. Maar het is niet alleen maar zwart. Ik heb ook heel veel lol in het werk en dat houdt me voorlopig nog wel op de been. Nu alleen nog de discipline terugvinden om mijn studie ook echt af te maken. Iemand nog een idee voor een onderwijsonderzoek?
Christien
Hoofdluizenseizoen.
In onderwijsland is altijd wat te doen
zo hebben we nu het hoofdluizenseizoen.
Dan kriebelt en krabbelt de hele klas
en denk je dat dat het enige was,
nou dan heb je het heel goed mis,
want hoofdluizen, dat is geen kattepis.
Tegen luizen helpt namelijk maar één ding
en dat is iets waar ik niet graag van zing.
Dan zit je een kleine 12 uur met je hoofd
in de stank, je wordt haast verdoofd.
En dan moet je kammen en kammen en kammen.
Je eindigt ten slotte met een hoofd vol schrammen.
Maar heb je het allemaal doorstaan,
dan zijn alle luisjes doodgegaan
en ook de neten doen niet meer mee
en zo is de juf dan toch weer tevree.
Haar klas hoeft dan voorlopig niets meer te vrezen
en alle moeders zullen gelukkig wezen.
Want die enorme grote hoeveelheid was,
(je kussensloop, je truien en t-shirts, je jas)
dat zijn ze ondertussen wel spuugzat
Dus zeggen wij allemaal: "Dat was dat!"
De afgelopen week was heel vreemd. De laatste dag van de vakatie krege we te horen dat een collega van groep 3 plots was overlede. De hele week stond alles in het teken van rouw. Best heftig hoor!
Vooral ook omdat het verschil tussen de reacties zo groot was.
Voor mij persoolijk was het even schrikken, maar het leven gaat toch vrij snel weer verder.
Voor anderen was het een hele grote schok, waardoor ze de hele week bija met rood omrande ogen door de school liepen.
Wat ik daar moeilijk aan vond, was dat er steeds keuzes gemaakt werden voor wat betreft de verwerking, die ineens voor iedereen moesten gelden. Iedereen moest overal aan meedoen en er zijn voor elkaar.
Ik vind het niet erg om er te moeten zijn voor een ander, maar om dag en nacht mee te gaan zitten treuren, waar ik mezelf helemaal niet verdrietig voel, daar kan ik slecht tegen. Het werd gewoon teveel. Ik heb er dan ook heel bewust voor gekozen om na de begrafenis niet meer mee te gaan naar school. Ik was blij dat ik eindelijk naar de minder beladen sfeer van thuis kon gaan.
De begrafenis zelf was overigens heel mooi opgezet. De kinderen van haar groep kregen een speciale rol en waren ook betrokken bij het maken van de liturgie. Het was een leuke en vrij luchtige afscheidsdienst, waarbij veel grappige momenten werden opgehaald.
Inmiddels is de nieuwe week weer begonnen en moeten achterstanden weer ingehaald worden en dus bemoei ik me maar weer met de rapporten.
Het gaat verder prima met mij. Ik voel me lekkerder in mijn vel voor de klas en dat is te merken aan de kinderen.
Deze week heel hard werken aan de Heart Dance Award. Zal het op tijd lukken? Erg spannend hoor!
Groetz
De laatste weken heb ik wat moeite met een bepaalde leerling in mijn klas. Hij is zeker niet dom, maar gedraagt zich soms als een... tja... misschien is ongeremde kleuter nog wel het best passend. Ik kan hem nog zo vaak zeggen dat hij gewoon mee moet doen, het helpt niets. Zelfs straf opleggen werkt niet. Ik word er soms helemaal gaar van. De afgelopen week was er weinig structuur, omdat we die feestweek hadden en hij draaide er helemaal doorheen. Hij had ook duidelijk geen zin en weigerde weer in alle toonaarden.
Zeer vermoeiend zo'n kind. Het is dat ik weet dat zijn moeder tegen de zelfde dingen aanloopt, maar eerlijk gezegd troost me dat niet heel erg.
Maar goed, deze week ga ik proberen gewoon heel kort te reageren, hij krijgt gewoon maar één kans, gaat het dan weer mis, dan heeft hij meteen straf te pakken. Dat vind ik wel lastig, want dat ligt helemaal niet in mijn aard, maar als het zo moet, dan moet het maar.
Ik hoop dat ie daardoor snel bijtrekt en weer normaal gaat functioneren in de klas, want het verstoort mijn hele lesgeven. Ik had vrijdag zelfs al helemaal geen zin meer om nog naar school te gaan. En dat gaat me eigenlijk te ver.
Het gekke is dat ik ontzettend veel in hem herken. Hij verveelt zich op school en gaat daarom klieren. Ik ging weliswaar niet klieren, maar deed ook zelden wat er precies gevraagd werd, want ik vond het ook maar saai en kon het meeste allang voordat het uitgelegd werd.
Een stuk van zijn interesse deel ik ook met hem, mythologie vind hij machtig. De politieke kwesties rondom de tweede wereldoorlog boeien hem mateloos. Onderwerpen die veel kinderen veel te ingewikkeld vinden.
Hij is naar aanleiding van een gesprek met mij over de heilige graal op zoek gegaan naar allerhande informatie om dat aan de klas te kunnen presenteren, hij is de Da Vinci Code gaan lezen (11 jaar oud) en hefet de fil 2 keer gezien om het boek beter te kunnen begrijpen.
Hij leest nu kruistocht in spijkerbroek omdat hij die film graag wil zien en vraagt me heel veel om over de kruistochten te vertellen.
Dus er is wel degelijk een link.
Maar ja, als het om communicatie gaat hoeft een link niet voldoende te zijn natuurlijk. En daar denk ik dat het hem in zit. Dus daar gaan we vanaf nu heel hard aan werken.
Wel spannend, want dit raakt me vrij diep. Misschien moet ik hier dan toch even een schermpje voor optrekken, zodat ik dit stukje met iets minder emoties kan doen... tips? Altijd welkom.
De afgelopen tijd stond mijn Lio bol van de festiviteiten. We begonnen na de herfstvakantie met een verkeersweek, de kinderen fietsen over een parcours op het plein en leerden over de dode hoek van een vrachtwagen. Ook was er een spellenparcours voor ze uitgezet. Dat allemaal op 2 dagen, waardoor mijn drie dagen bol stonden van het harde werk om toch nog wat aan het normale schoolw erk toe te komen. Dus hebben wij berekend hoe lang een file is als er een bepaald aantal auto's en vrachtauto's in staan en we hebben een file bericht bedacht voor onze eigen school (van het plein tot aan de deur van groep 7 staat momenteel een file van 300 meter, loopt u niet te hard, haal niet in en waarschuw de mensen achter u dat ze tijdig moeten stoppen om hakkenleed te voorkomen).
De week voor de herfstvakantie hadden we de kinderboekenweek en daar was nog een kleine nasleep van na de herfstvakantie, want nu moesten we als klas toch wel wat boeken gaan uitzoeken die we graag wilden hebben.
Vervolgens kwamen de voorbereidingen voor het grote openingsfeest. Twee weken lang werken aan het beschilderen van vierkante plankjes (eerst schuren, dan in de grondverf, dan met een basiskleurtje en vervolgens de echte tekening erop), het instuderen van een lied en het maken van een goocheldoos. Niet elke leelring vond dat laatste leuk, vooral een aantal jongens vond het kinderachtig om een goocheldoos te maken. Tja, je kunt niet alles hebben, maar wat me wel opvalt, is dat veel activiteiten vooral geschikt zijn voor de midden- en onderbouw, en dat de bovenbouw zich daar maar in moet schikken. Erg jammer.
Afgelopen week was dan het openingsfeest. Circus Kristal kwam de school op stelten en eenwielers zetten en de kinderen mochten allerhande trucjes uitproberen. Een erg gezellige, maar her en der ook ongeregelde boel. Door de spanning ging het tussen sommige leerlingen helaas ook nog mis en werd de feeststemming een beetje verstoord, gelukkig was dat snel opgelost en konden we allemaal terugkijken naar een geslaagd feest.
De borrel die voor de officiële opening gepland was, vond ik wat saaier. Veel praatjes, die mij al gauw te lang duurden en waar ik met moeite mijn aandacht bij kon houden. Gelukkig maakte Circus Kristal hier ook een leuk zootje van, waardoor het interessant werd om te kijken. Na wat hapjes en drankjes vlot naar huis, want ik was best wel moe.
De komende weken staan in het teken van Sinterklaas. Thuis is iedereen al druk met de lootjes bezig en op school hoor ik ook al her en der wat kinderen erover fluisteren en praten. alles is in volle gang. Ik ben benieuwd hoe groep 7 het vind om een hoed te maken voor sinterklaas. (het verhaal gaat dat hij wel eens een ander hoofddeksel wil dan de mijter die hij altijd draagt, en alle groepen mogen er een ontwerpen). Dat hoor ik vanmiddag waarschijnlijk wel.
Met het koor ben ik al in de kerststemming. We oefenen heel hard om op tijd alle liedjes te kunnen zingen. Morgen weer een repetitie. Ik schrijf de teksten op een grote rol behang, dan kunnen ze die meelezen. Nu maar hopen dat het goed gaat. We hebben nog drie of vier repetities.
Hectische weken op school dus. Dus soms wat minder berichten hier, tja zo gaat dat he?
Christien
|
|
|
|
|
